Foute boel

Vanmiddag om een uur of 2 viel de longarts gelijk maar met de deur in huis: het is inderdaad kanker.

Het goede nieuws is dat het slechts 1 plekje is aan de bovenkant van mijn rechter long, plus de dichtstbijzijnde lymfeklier. Ik ben gescand van mijn knieën tot mijn kruin, en er is verder helemaal nergens iets verdachts gevonden. Het plekje is rond, als een muntje.

Donderdagmiddag is er vergadering van een team waar mijn longarts ook deel van uitmaakt, en daar wordt dan besloten of ik geopereerd kan worden. Voor die beslissing zijn nog 2 tests nodig, een fietstest die ik woensdagochtend om 11 uur heb, en een longperfusiescan om de doorbloeding van mijn longen te meten. Hierdoor weten ze dan of de conditie van mijn longen goed genoeg is voor een operatie. Die perfusiescan heb ik nog geen tijd voor gekregen, want omdat ze in het ziekenhuis al helemaal vol zaten en het per se voor donderdagmiddag moet, moet er ergens een gaatje worden gezocht.

Na de vergadering donderdagmiddag belt de longarts me op om te vertellen of de operatie kan doorgaan, of niet. Zo ja dan verwacht ik dat dat heel snel zal gaan, zoals alles heel snel gaat. Vrijdag 2 weken geleden kwam ik voor het eerst bij hem omdat er op een röntgenfoto een vlekje op mijn long gezien was, en sindsdien heb ik al een bronchoscopie gehad, een pet-scan en een longfunctie-onderzoek.

Charlotte was, zoals steeds, mee naar het ziekenhuis. Na afloop heb ik allereerst Rick en Noor gebeld, en daarna tante Siet, en toen het uitzendbureau waar ik voor werk.

Mijn hoofd loopt nu om, naast nog eens 2 testen de komende dagen, en weer zenuwen donderdag voor de uitkomst van die vergadering, moet ik nu zien dat ik alles een beetje op orde heb want binnenkort zal ik wel even uitgeschakeld zijn. Ik neem tenminste alvast maar aan dat de operatie doorgaat... Mijn conditie is prima, ondanks m'n overgewicht. Bloedsuiker is uitstekend, ijzer goed, enz. Alleen moet er dus nu "even" een vlekje weggewerkt worden...

Ik heb een prednisolon kuur meegekregen, direct mee te beginnen. En vrijdag moet ik bij de huisarts m'n bloeddruk laten opmeten, omdat dit de 2e kuur is binnen ruim een maand.

En verder voel ik me nu alweer veel beter dan 2 weken geleden, ik ben ook minder benauwd. Zaterdag ben ik de hele dag met Char wezen geocachen in Groningen, erg veel gelopen enz. en behalve moe na afloop (we gingen om 11 uur weg en waren 's avonds om 10 uur pas weer thuis) had ik nergens last van.

Een aanwijzing zou zijn dat je veel gewicht verliest, nou ik niet dus, ondanks al mijn pogingen daartoe. Of ik pijn op de borst heb of op m'n bovenrug? Nee helemaal niet... Nee ook geen hoofdpijn, of wat voor andere zaken hij 2 weken geleden al vroeg. Ik heb dus zelf het idee dat dit erg snel ontdekt is, nog voor ik klachten kreeg dus. Ik mag achteraf blij zijn dat ik in augustus zo snipverkouden werd, en toen benauwd, want anders was het vast veel later pas ontdekt...

Kleine kindjes worden groot!

Vorige week had ik iets besteld bij Natuurmonumenten, voor Logan, onze eigen Freek Vonk 😃

Ik mailde aan zijn mama dat hij binnenkort een pakje in de bus kan verwachten, en dat ik dat dus besteld had. Maar ik vroeg haar ook waarom hij zelf nog geen email adres heeft? Dat lijkt me zo leuk, om af en toe samen te e-mailen. Tenslotte schrijft en leest hij al als de beste, en zit ie al in groep 5! Ook heeft hij sinds kort een eigen desktop in zijn kamer staan.

Zojuist kreeg ik de allereerste email van hem, en even later ging de telefoon: wat mijn skypenaam is? Zojuist hebben we het getest, en jawel, hij heeft nu ook zijn eigen skype account, dus nu kunnen we ook online met elkaar praten!

Jammer dat ze zo snel groot worden, maar tenslotte heb ik nog 3 kleinkindjes die jonger zijn.
En dit is ook wel heel erg gaaf! 😀 😻

Het vervelendste achter de rug

Gisteren had ik een bronchoscopie, waar ik ontzettend tegenop zag. Ik zou sedatie krijgen: je bent nog wel wakker maar je merkt weinig of niets en na afloop kun je je weinig herinneren. Ik gaf aan dat ik duizelig was van de zenuwen en er liefst totaal niets van wilde meemaken. Er liepen 4 mensen rond, die allemaal erg aardig waren, en later kwam ook mijn longarts er nog bij, die het onderzoek zelf zou doen.

Het verdoven van mond en keel door sprayen was erg vervelend, ondertussen had ik allerlei meters op en aan me, zuurstof in m'n neus en een infuus in m'n hand. De laatste spray, ik zat rechtop op het bed, was de rotste, denk ik, want toen ging totaal het licht uit. Ik werd wakker in de verkoeverkamer. Niets gemerkt of gevoeld verder, volgens mij was dit geen lichte slaaptoestand maar hebben ze me volledig knock-out gespoten :-)

Weer wakker heb ik eerst enorm gehoest, stukje bij beetje nam dat wat af en kon ik steeds wat meer praten met de zuster die aan het voeteneind van het bed zat met haar beeldscherm. Toen ik weer helemaal normaal praten kon kreeg ik een beker water, en belde ze dochterlief om me op te halen. We kregen een lijstje van mogelijke complicaties, met telefoonnummers om wanneer wat te bellen in geval dat. Plus de mededeling dat ik 24 uur lang niet alleen mocht worden gelaten. Eventueel zou ik dan bij iemand moeten logeren? Rond half 4 was ik weer thuis.

Zelf wilde ik het liefst gewoon lekker rustig in m'n eigen huis zijn. Daar had dochter ondertussen mijn bed verschoond, gestofzuigd en Happy z'n kooi schoongemaakt, lief! Ik heb een uurtje heel lekker in m'n schone bedje gelegen maar viel niet in slaap, en ik had erg veel trek. Ik had na de vorige avond niets meer mogen eten, en drinken had ik, op dat ene glas water na, niet meer gehad sinds 10 uur 's ochtends.

Weer uit bed heeft dochter een kom soep warm gemaakt, dat ging er goed in. Toen later zoonlief belde of ik ergens trek in had? Ja graag iets lekker zacht en zoet, zonder stukjes erin.

Dochter ging rond etenstijd naar haar huis om te eten en de kids in bed te doen, in die tijd kwam andere oma op mij passen, hihi. Niet lang nadat ze weer terug was kwam zoonlief ook aan, met een aardbeitaart met heel veel slagroom, gemberyoghurt en griesmeelpap. De aardbeitaart gleed er heerlijk in :-D

Beide kids hadden een drukke zaterdag in de planning. Eventueel zou ik wel bij dochter thuis kunnen slapen maar die moesten vanochtend vroeg al weg met z'n allen, en ik mocht ook 24 uur geen auto rijden. Gewoon lekker rustig thuis en in mijn eigen bed graag. Toen Char naar huis ging bleef Rick nog gezellig bij me. Hij heeft midden in de nacht scrambled eggs voor me gemaakt met een salade van fijngesneden komkommer, tomaat en rode ui, voor de vitamientjes en de eiwitten, waar ik ook aardig wat van heb gegeten. Ook dwong hij me in de loop van de avond een hele liter Sourcy op te drinken :o

Tegen half 3 vannacht ging Rick ook naar huis, ik moest nog maar even achter de pc gaan zitten tot hij me belde als hij thuis was om 3 uur. De wekker op mijn telefoon was gezet op 5 uur en half 8, beide keren moest ik dan zelf dochterlief bellen om te vertellen hoe het ging. Belde ik niet dan kwam ze onmiddellijk langs. Dat is ook goed gegaan.

Ik ben heel erg blij en dankbaar voor de goede zorgen van mijn kids, echt geweldig zoals die altijd voor me klaarstaan als het nodig is! <3

Ik viel pas na het telefoontje van 5 uur in slaap, tot half 11. Ik ben nog wel moe en slapjes, maar verder heb ik nergens last van. En dit was het onderzoek waar ik het meest tegenop zag, dus het ergste is nu gelukkig al achter de rug! Volgens de brief zal het een paar dagen duren voor ik me weer helemaal fit voel.

Ik hoorde dat ze met een camera in m'n longen geweest zijn, daar wat weefsel hebben weg gehapt met een grijpertje. Met een borsteltje wat cellen hebben weg geschraapt, en gespoeld met water dat daarna ook naar het lab ging. Nu wachten op de uitslagen over ruim een week...

Het is vandaag weer 6 september

6 september 1975

R.I.P. Breezer

Lapje (dat was toen nog haar naam) voor het eerst heel even buiten, in de tuin in Erica

Hun geboorte op 14 juli 2002, nu dus ruim 16 jaar geleden, kan ik me nog heel goed herinneren. Dochter en ik zaten samen een paar dagen op de boot, in Aduarderzijl. Toen 's avonds laat telefoon kwam dat het leek of Sunny ging bevallen hebben we snel onze spullen gepakt, en raceten we naar huis, in Erica was dat toen. Nog net op tijd om alle 3 geboren te zien worden :-D

Briesje (dat was haar koosnaampje) als klein peutertje

De oudste van de 3, broer Jazz is al overleden op 19-1-2010.

Na hem werd Breezer geboren, en als laatste Cosmo.

En sindsdien hebben ze ook altijd in die volgorde gelegen, en gegeten: altijd eerst Jazz, dan Breezer, en dan Cosmo. En overlijden ze nu zelfs ook in die volgorde...

Haar naam werd bedacht door dochterlief, naar een reclame die toentertijd veel op tv was. Nu en dan heb ik die naam wel eens vervloekt, als ik haar liep te roepen buiten, lol. 

 

Op 1 augustus werd er aangebeld, aan de deur stonden 2 dames van de dierenambulance, eentje met Breezer in haar armen. Op zich al heel apart, want Breezertje was altijd heel erg schuw, een vreemde zou haar echt niet zomaar kunnen pakken! Laat staan dat ze daarna rustig in die armen bleef, lol. Iemand had ze gebeld, omdat ze zo ontzettend mager was.

En dat klopt, ze was gedurende de hittegolven steeds dunner geworden. Haar hele leven leek ze al een kittentje, erg klein en tenger, maar toen zat er echt geen grammetje teveel meer aan. Terwijl ze wel goed at, zij was altijd degene die me erop wees dat de brokjes op waren...

 

Toen ik vertelde dat ze al ruim 16 jaar was (dat is 80 voor een mens) zei de dierenambulancemevrouw dat het dan inderdaad normaal was dat ze zo mager was. En dat dat best eens kon betekenen dat ze niet erg lang meer zou leven. Zij vertelde me dat Breezer wellicht binnenkort ergens weg zou kruipen om rustig te sterven, en dat ik haar dan misschien wel nooit meer zou kunnen vinden....

Samen met broer Cosmo

En precies dat is er denk ik gebeurd. Op 4 augustus, dus slechts een paar dagen later, zag ik Breezertje voor het laatst, al wist ik dat toen natuurlijk nog niet. De volgende dag gingen we met z'n allen de hele dag varen in Groningen. En de dag daarna vroeg ik me af waar Breezer was? Ze ging vaak het bos in, maar ik zag haar altijd wel meerdere keren per dag in de tuin, en ze kwam mij dus ook altijd waarschuwen als er geen brokjes meer waren... Ik zou het een groot wonder vinden als ze ineens weer op komt dagen, maar zowel dochter als ik verwachten dat dus niet.

Het was toen nog steeds heel erg warm. En het bos, waar ze zo graag in rondstruinde, erg dichtbegroeid. Mijn vermoeden is dus inderdaad dat ze daar ergens rond 5 augustus een lekker plekje gevonden heeft om te gaan liggen, en daar toen is overleden. Omdat ze gechipt is (vandaar ook dat de dierenambulance wist waar haar huisje woont), zou ik gelijk gebeld worden zodra ze ergens gevonden werd. Haar chip werkte in elk geval op 1 augustus nog prima.

Ruim een maand nadat ik haar voor het laatst zag, ga ik er nu maar vanuit dat ze niet meer leeft. En dat ze hoogstwaarschijnlijk ook nooit gevonden zal worden. Altijd al erg klein en tenger, en de laatste weken van haar leven ook steeds magerder. Dus als ze echt ergens in het bos is weggekropen denk ik niet dat er genoeg van haar over is om ooit nog te vinden...

Nu is alleen hun broer Cosmo er nog, de witte. Ook hij eet nog goed, maar hij is al weken (maanden?) de tuin niet meer uit geweest. Ik vraag me af of dat komt omdat hij er geen behoefte meer aan heeft, of omdat het hem niet meer lukt om over de schutting te klimmen. Zijn vacht ziet er al maanden heel erg vlokkerig en lelijk uit, alsof ie zo uit de wasmachine komt. Hij doet al zijn behoeftes op mijn grasveld, waar nu dus niet meer op gelopen kan worden. Hij zit voor de tuindeur te kijken wanneer ik de brokjes ga bijvullen terwijl ik dat net gedaan heb. Luistert niet meer als ik roep dat er eten is... Ik vrees dat hij nogal dement geworden is, en het ook niet heel lang meer zal maken.

Ik vraag me nu al weken af of ik het op zijn beloop ga laten, of dat ik met Cosmo naar een dierenarts toe ga...

Gat van Jansen

Na wekenlang ziek thuis zitten wilde ik graag van het nog steeds zo mooie weer genieten. Maar rustig aan even een stukje op de fiets dan, als ik te moe word keer ik gewoon weer om... Uiteindelijk stond ik bij het Gat van Jansen, en ja wat doe je dan? Er ligt hier sinds kort een cache die ik nog niet gevonden heb...

Zoals normaal bij mij ging ik het gebied via een verkeerd weggetje in, en heb ik enorm omgelopen... fietsen kon vaak niet door hoog gras en smalle konijnenpaadjes, maar ik liep daar natuurlijk wel nog steeds mét fiets! Veel te bang dat ik die ook niet meer terug zou vinden als ik hem ergens liet staan

De herfst laat zich al een klein beetje zien...

De terugweg ging dan ook een stuk sneller via een aardig duidelijk pad, en toen ik uiteindelijk weer bij de Rondweg uitkwam was het, zoals eigenlijk altijd: Aha, hier had ik er dus in gemoeten!

Nu net weer thuis, bek-af na die weken van nietsdoen, zweterig (het is vandaag 27 C), en mijn haar ziet er ook niet meer uit. Maar... ik heb hem wel gevonden! 😃

 Mijn route: Groen is heenreis, blauw terugreis...

Ja ik ben nu wel flink moe, maar ik heb dan ook wekenlang niets gedaan. En ja ik was nu en dan ook wel buiten adem, maar dat ben ik wel vaker... Verder gaat het dus weer de goede kant op lijkt het, nu alle komende medische onderzoeken maar afwachten 😒

Die heb ik op vrijdag de 7e, dinsdag de 11e en maandag de 17e. Tevens heb ik op de 17e weer een afspraak met de longarts. Tussendoor ga ik graag ook es iets leuks doen, ter afleiding en zo. Dus kom maar op met die voorstellen! 😉

Ziek, en zo

Op vrijdag 10 augustus ging ik samen met kleindochter Jade van 6 zwemmen: Haar grote wens voor de vakantie was: alleen met oma zwemmen, in Borger! In Borger kun je zowel binnen als buiten zwemmen, en voor Jade was dat de eerste keer dat ze buiten zwom in de regen :-)

Een paar dagen later was ik snipverkouden, met druipneus en al. Ik ben op dinsdag de 14e wel gaan werken, maar op donderdag de 16e heb ik me ziek gemeld. Het was eindelijk lekker koel na de enorme hitte (waar ik slecht tegen kan), en daar genoot ik volop van: lekker luchtig gekleed, tuindeuren en ramen allemaal wijd open... Dus een gewone verkoudheid zou heel normaal zijn, na de hittegolven...

Vrijdagavond de 17e had ik het zo benauwd dat dochterlief met me naar de huisartsenpost in het ziekenhuis is gereden, waar ik een antibiotica kuur voor een week kreeg, plus prednison, ook voor een week. Omdat de benauwdheid op donderdag de 23e nog niet veel beter was geworden na die kuren, ging ik naar mijn huisarts. Die stuurde me door naar het ziekenhuis. Voor bloedonderzoek en röntgenfoto's van mijn longen.

Het bloed was allemaal goed, maar op de longfoto's was een vlekje te zien. De huisarts heeft daarover contact opgenomen met de longarts, die zo ook niet kon zeggen wat het was.Hij stelde een CT-scan voor, en die had ik gisteren (30 augustus).

Vandaag had ik een afspraak met de longarts over de uitslag van de CT-scan. Dochter en ik hebben daar een uur gezeten, we moesten heel veel vragen beantwoorden, en uiteindelijk liet hij wat röntgenfoto's zien. Van mijn longen in zomer 2016 (Ziekte van Lyme), en daarnaast van nu. Er is nu op 1 long duidelijk een rond wit vlekje zichtbaar, ter grootte van een kwartje, schat ik zo.

Het is nog niet bekend wat dat vlekje zijn kan. De longarts denkt dat het:

1. een ontsteking zijn kan, alleen is die dus niet over gegaan na een week antibiotica
2. een goedaardig iets, of 
3. een kwaadaardig iets (longkanker dus)

Na afloop moest ik (onder het genot van een door dochterlief opgehaald sauszijnenbroodje en een flesje vruchtensap),  een enorme lijst vragen beantwoorden, en dat dan inleveren bij de assistente. Die gaat me in de komende tijd (binnenkort) oproepen voor o.a. een uitgebreid longfunctie-onderzoek (bekend is dat ik COPD II gold heb, maar dat is alleen maar door een huisarts geconstateerd, nooit door een longarts). Ook krijg ik binnenkort een oproep voor een pet-scan, en voor een onderzoek onder narcose waarbij een buisje in mijn luchtpijp ingebracht wordt. daarmee kan gekeken worden in mijn luchtwegen en ook zal daarmee een stukje van dat vlekje worden verwijderd, zodat dat nader onderzocht kan worden....

Momenteel is er dus nog helemaal niets zeker. Mijn benauwdheid is alweer een stuk beter geworden, maar de longarts vindt het toch belangrijk om te onderzoeken wat het nu echt is? En wie weet is het een doodgewone ontsteking? Of iets goedaardigs. Of toch fout...

Ik ga me nog niet heel veel zorgen maken, maar voor wie me kent: dit is er dus aan de hand. Omdat er nog niets zeker is plaats ik hierover niets op Facebook, maar geef ik deze link aan een paar vrienden en familieleden, zodat die wel op de hoogte zijn ;-)

Ondertussen ben ik ook steeds moe en heb ik erg weinig energie. Dat kan ook komen van het kwijtraken van mijn werk bij Dynniq, wat ik nog steeds heel erg vind, en door het overlijden van mijn moeder in maart en van mijn zusje in juli... Stress en zo dus. Volgens de longarts kan ik ook best door de stress minder weerstand hebben.

Ik blijf dus ziek gemeld voor de WW en voor mijn baantje bij de plantenkas. Ben beschikbaar voor alle onderzoeken zodra daar een oproep voor komt. En ik ga lekker slapen als ik daar zin in heb, ook overdag.

Daarnaast heb ik ook best zin om eens iets leuks te doen, zoals bv geocachen, er even uit, enz. om de zinnen te verzetten, want dat kan ook gerust (roept u maar!). Maar de onderzoeken gaan voor, dus misschien dat een leuke afspraak dan verzet moet worden omdat ik voor die dag ineens een oproep heb gekregen van het ziekenhuis...


Meer info voorlopig dus hier voor vrienden en bekenden, en niet op social media, in elk geval tot er misschien ergens echt zekerheid over is....

Borduren

Ineens wordt er hier weer geborduurd!

Dochterlief probeert nu haar Harry Potter werkstuk af te maken, waar ze mee begonnen is in 2001... Jawel, toen ze 14 jaar was dus. Toentertijd beloofde ik haar dat ik het inlijsten zou betalen als ze het ooit af kreeg... en dat herinnert ze zich nu ook ineens weer :o

Logan zag allerlei borduurwerken van mij, en wilde het ook wel eens proberen. Hij is begonnen aan een serie van 3 Pokemons.

En toen kreeg Jade ook interesse. Zij moet nog beginnen aan een werkstuk, maar daar komt vast ook nog wel een post over ;-)

Het verhaal van Aagt (Eenrum)

De toren van Eenrum, gezien vanaf het water van de Eenrummer Maar

Als je over de Eenrummer Maar naar Eenrum vaart kom je onder 2 hoge bruggen door: De oude en de nieuwe Aagtstil (een til is een hoge brug in Groningen). 

Ook het verpleeg- en verzorgingstehuis in Eenrum draagt deze naam: Aagtsheem.

Maar hoe komt het dat de naam Aagt (= een ouderwetse vrouwennaam, zie ook Agatha) zo sterk verbonden is met Eenrum?

Aagt van Eenrum
Aagt was gezond maar arm. Zij bezat niets op de wereld. En in Eenrum was dat iets bijzonders, want daar waren vroeger alle mensen rijk. Daarom mocht Aagt ook niet arm blijven. Die gedachte kon niemand verdragen.
In die dagen lag er bij Eenrum een groot stuk land dat nog geen naam had. Het was van niemand en diende als vogelweide.
Het land lag ook maar laag. Het was groot genoeg voor Aagt. Daar waren de Eenrummers het wel over eens.
Alleen, ze moest er wat voor doen. Niks voor niks was ook toen al een bekend gezegde.
De mannen wilden het haar niet te moeilijk maken; ze moest een keer van voren naar achteren door de kerk lopen.
"Als dat alles is...," zei Aagt.
Maar de kerk moest wel vol zitten.
"Nou, wat zou dat?"
En ze moest zich wel eerst spiernaakt uitkleden.
Daar werd ze stil van.
De mannen keken haar hoopvol aan.
Aagt was lang genoeg arm geweest.
"Ik doe het!" riep ze.
De volgende zondag stroomde de kerk vol.
Aagt deed het op een holletje, de ene deur in, de andere uit. Maar de kerkgangers hadden alle gelegenheid hun ogen de kost te geven.
Aagt sloeg zich op de borst en op haar achterste, en zei: "Van voren Aagt, van achteren Aagt en het hele Eenrummer Aagt is van Aagt!"
Zo had dat land meteen een naam. Het heet daar nog altijd 't Aagt.

Een oude spelwijze van de naam is 'Aech' (klauwboek Tjassens; 1566 en 1619). De naam Aagt betekent waarschijnlijk 'laag gelegen land omgeven door water', verwijzend naar de soms onder water lopende laag gelegen meenschaar. Een andere verklaring stelt Aagt gelijk aan 'oog' ofwel eiland: 'land omgeven door water'. Volgens deze laatste verklaring zou 't Aagt vroeger een eiland in de Hunzeboezem zijn geweest met een breedte van ongeveer 1500 schreden ofwel ongeveer 500 meter. Het zou gelegen hebben ten westen van de boerderijen Berum en Den Oever ten noorden van de huidige streek.

Er is echter ook een volksverhaal over een arme meid genaamd Aagt die maagd was en deze streek van '30 bunder' (60 jukken) zou hebben verkregen door in ruil hiervoor naakt tijdens een volle kerk door de kerk van Eenrum te lopen. Volgens het verhaal hadden de lokale kerkvoogden haar hiertoe uitgedaagd. Volgens een andere versie zou ze dit gedaan hebben om het te behouden nadat ze de pacht voor het stuk grond niet meer kon betalen. Ze zou rennend door de kerk zijn gegaan, zichzelf op de billen en borst hebben geslagen en daarbij geroepen hebben 'van veuren Oagt, van achteren Oagt. En het haile Aindrommer Oagt is van Oagt'. Op haar grafsteen zou een gedicht zijn geplaatst:
 
"Hier ligt begraven Aagt. In leven was zij maagd.
Dat zij nooit is getrouwd, dat heeft haar niet gespeten.
Maar dat zij niet werd gevraagd, dat kon ze niet vergeten."  

Volgens het volksverhaal werd er echter later een nieuwe kerkvloer gelegd, waaronder deze grafsteen zou zijn verdwenen.

Nog 2 stoere vrouwen, dochter Charlotte en kleindochter Jade (6) zwemmend in de Eenrummer Maar

zie ook: https://nl.wikipedia.org/wiki/%27t_Aagt en: http://www.verhalenbank.nl/items/show/9524#

Lineage II

This is me 😀

Met Tam op vakantie is Second Life te saai. Handwerken gaat niet echt lekker met deze hitte, en wat doe ik dan tegen de verveling? Maar weer es oldschool gamen! 😊

In huis is het nog het koelste, een ventilator naast me, koud drinken erbij, en dan op een private server lekker in een sneeuwlandschap wolven doodmeppen 😅

Dag zusje...

Donderdagmiddag werd ik op mijn werk gebeld door dochter, die me vertelde dat mijn zusje overleden was, ze was ruim 3 jaar jonger dan ik. Heel plotseling en onverwacht, want ze heeft hier helaas zelf voor gekozen... Waarom? Niemand die het weet, en ook niemand die dit aan zag komen.

De rode jurk die ze hier aan heeft, heb ik nog steeds. Het is een prachtige stof, brokaat denk ik, met ingeweven rozen. Eerst was het van een oudere nicht van ons, toen heb ik het gedragen, daarna zij. Hoe weet ik niet, maar het jurkje hangt hier nog steeds bij mij in de kast...

Onze hele jeugd deelden we samen een slaapkamer. Wat we ook deelden, toen en nog steeds, was onze liefde voor handwerken. Dat begon al heel vroeg, op de foto hieronder zijn we bikini's aan het breien voor onze barbiepoppen. Haar grote passie was haken, ik brei liever. Allebei vonden we het ook leuk om miniatuurtjes te maken voor poppenhuizen, en waar ik graag borduurde, was zij vaak aan het quilten.

Nadat we beiden uit huis waren hadden we een soort van knipperlichtrelatie. Mede door mijn zeer moeizame contact met mijn moeder, waardoor ik bij tijden ook weinig tot geen contact had met de rest van de familie, behalve dan met mijn broer Matt, maar die woont in Australië. Ik vond het heel fijn dat mijn zus en ik de laatste jaren prima contact hadden via Facebook. We deelden wel in elkaars lief en leed, maar een nieuwe ontmoeting was er nog niet van gekomen, en dat kan nu dus ook niet meer :-(

Ze woonde in Noord-Holland, en toen ik in maart naar Wijk aan Zee ging had ik op Facebook een oproepje gezet: wie het leuk vindt dat ik dan langs kom die roept maar. Dat was vooral aan haar gericht, maar helaas reageerde zij er niet op. Waarschijnlijk ging het haar net als mij: fijn dat we weer geregeld contact hebben, maar bang dat elkaar weer in het echt zien weer zou kunnen escaleren zoals dat in het verleden vaker gebeurd was. Ik had haar toen erg graag weer eens willen zien, maar wilde me absoluut niet opdringen, zij moest daar zelf ook aan toe zijn. En misschien dat dat beter kon lukken nu onze moeder er niet meer is...

Woensdag ga ik dan eindelijk weer eens naar haar toe, maar nu om voorgoed afscheid van haar te nemen. Dochter en zoonlief gaan mee, wat ik heel fijn vind. Ook omdat de crematie in Heerhugowaard is, toch wel een 2 uur rijden van hier.

Blauwe bessen

Op mijn werk kweken ze, naast hortensia's en rozen, ook blauwebessenstruikjes. 

Niet de bessen zijn voor de verkoop, maar de opgekweekte planten. 

In een klein tuintje buiten, naast de kassen, heeft de eigenaar wat groepjes van verschillende soorten blauwe bessen struikjes staan, waar ik vorige week van mocht proeven, en welke ik dan het lekkerst vond? 😋

 

Meestal komt de baas me tussendoor ook wel even een handje vol brengen, als arbeidsvitamientjes, maar vandaag zette hij een grote schaal vol op m'n bureau! 😀

 

 

Ik hield het maar wat bescheiden, maar toen vertelde hij dat ze vroeger een wedstrijd hielden wie de meeste blauwe bessen kon eten voor er iemand buikpijn kreeg 😂

 

Ik had wel een paar flink zwarte vingers toen ik vrij was... hihi

Cho50+

Via Facebook volg ik ze al lang, vandaag dan toch eindelijk maar eens naartoe gefietst: het oude paviljoen in het Rensenpark (de voormalige dierentuin), en ik ben gelijk ook maar lid geworden voor 1 jaar, voor het gigantische bedrag van... 5 euro! 😲

Open van woensdag t/m zondag van 12 tot ongeveer 5 uur (vandaag liep dat bv flink uit). Je kunt er van alles doen, ze organiseren uitstapjes, fiets- en wandeltochtjes, komende week gaan ze bv met iedereen die zin heeft naar een sportschool toe. 2x per week Chie (een soort van Tai Chi), aerobics, weerbaarheidstraining. Enzovoorts.

Veel (goede!) muziek, jaren '60 en '70 van de vorige eeuw. Op woensdag een creatieve bende waar je kunt knutselen, je eigen werkstuk cq handwerkje meenemen om aan verder te werken, schilderen enz. Binnen is veel te zien, o.a. een tafelvoetbalspel, naast een paar fitnessapparaten.

Koffie en thee kosten 1 euro, een flesje drinken of blikje bier 1,50. Allemaal best te doen dus 😉

Toen ik binnen kwam zei ik dat ik er voor het eerst was, en niemand hier ken. Daar zorgen we hier wel voor, werd me gezegd. Even later kwam oprichter Joop Reilman naar me toe, die me wat folders en uitleg gaf. En me toen meenam naar een tafeltje waar een aantal mensen zat:  nu kende ik er gelijk al een paar 😌 Eén van de mannen daar zei dat hij er elke dag zit, van woensdag t/m zondag: hij is alleenstaand, en heeft geen familie meer. Soms, vertelde hij, zit ie er al nog voor ze om 12 uur open gaan...

Nu voel ik me absoluut niet eenzaam, echt helemaal nooit. En ik heb veel te veel hobby's om me te vervelen, lol. Maar misschien is het toch wel goed voor me om ook eens wat nieuwe mensen te ontmoeten? Volgens dochterlief kennelijk wel, want die raadde me dit een hele tijd geleden al eens aan.


Ze organiseren van alles, zowel voor iedereen als dingen speciaal voor de leden. Die Rock & Roll avond lijkt me wel leuk, alleen nog zien hoe ik er kom? Ik ga na 10 uur 's avonds niet meer op de fiets (door het bos) naar huis toe, die tijd is helaas geweest. En ik heb geen idee waar ik ergens vlakbij mijn auto (liefst gratis) kwijt kan...

Ik heb er een poos op het terras gezeten, en ben toen een uurtje het dorp in gegaan voor Full Colour, wat enorm tegenviel. Dus toen maar weer terug gefietst naar Cho, waar ik met een kop koffie heerlijk in het zonnetje zat. Even later kwam Jeany naar buiten en begon ze te zingen, geweldig! 😃

Ik ben o.a. lid geworden omdat ik hoorde dat ze streven naar 500 leden (het zijn er nu een dikke 300). Want als ze minstens 500 leden hebben wordt het een stuk lastiger om ze uit het paviljoen te verdrijven, mocht iemand dat willen... En daar heb ik dus met alle plezier wel 5 euro voor over 😌

Lid worden hoeft overigens niet, iedereen mag er komen, alleen zijn bepaalde dingen voor leden gratis, terwijl niet-leden dan betalen, bv een euro. Ook organiseren ze soms iets voor alleen de leden.

Oh ja en tussendoor kwam er iemand langs met een grote doos spekkies, jammie. En later werden er kleine warme hapjes rondgedeeld, ik nam een soort van mini Vietnamees loempiaatje :-)

Kortom: ik denk dat ik mijn hangplek hier wel gevonden heb 😀

25e Full Colour Festival, en mijn laatste!

Hier staat mijn verslag van 2005, en wat was het toen nog gaaf!
Echt één groot feest voor jong en oud, vooral als het dan ook nog mooi zomerweer was!

En nu? Geen Kinderplein meer kunnen ontdekken, geen Afrikaanse trommelaars, geen Turkse muziek, geen didgeridoo tent... In plaats daarvan? Belle Perez op een podium! 😱

De kramen zijn nu allemaal hetzelfde, met allemaal echt precies dezelfde zooi: puppies op batterijen (die kostten ook bij elke kraam precies 5 euro), gebreide Peruviaanse babyvestjes, ook bij iedere kraam hetzelfde, van die dreamcatchers voor bv in de auto, want piepklein, ook die heb ik in minstens 10 verschillende kramen zien hangen. Alsof al die standhouders met z'n allen tegelijk bij dezelfde groothandel (in China?) besteld hebben. Niets bijzonders of aparts meer te bekennen! 😖

Eten: wel wat Molukse, Surinaamse enz kramen, natuurlijk Izmir met z'n kebab (waar zie je die niet), maar geen heel aparte kramen, geen Afrikaanse drankjes, geen baklava, churros zouden er wel zijn maar die kon ik niet vinden. Wel een Hollandse viskraam, hamburgers, poffertjes... Wat heeft dat met Full Colour te maken? 😒

Dansers: In plaats van bontgeklede Afrikaanse dansers midden op straat nu... Een Drentse klompendansgroep en wat Nederlandse meisjes in gympakjes, verder heb ik geen dansers gezien.

Vanuit Cho+ erheen gefietst, en binnen een uur was ik ook alweer terug bij Cho+, waar het heel lekker zitten was op het terras, met daar tenminste wél goede muziek, zoals Pink Floyd 😃

Volgend jaar zet ik Full Colour niet eens meer in m´n agenda, ik weet wel leukere dingen te doen op een zonnige zondag. Zo jammer! Er was ooit eens sprake van dat het zou verdwijnen, ik denk dat ik dat nog minder erg zou vinden dan deze volledig uitgeklede en veel te commercieel geworden versie... 😢

Boos!

En jawel, Blogger heeft weer eens een update gedaan: en (alweer) niet ten goede! 
Ik ben ooit al eens een tijdlang weggegaan naar Wordpress wegens dezelfde reden.

Ineens zijn nu de Volgers verdwenen, en allerlei andere gadgets.

Net zoals een tijd geleden al de mogelijkheid verdween dat je in de zijbalk de laatste reacties kon zien.

Ik ben BOOS! Maar dat helpt natuurlijk niets. Wel zorgt het ervoor dat ik ineens weer minder zin heb om te bloggen 😭

Abonneren, Volgers, Reacties... Iemand een idee hoe ik die verdwenen mogelijkheden hier weer toe kan voegen? 😣