Vanmorgen zijn we bij de longarts geweest voor de uitslag van de voorgaande onderzoeken. Zoals altijd was Char weer mee, waar ik haar natuurlijk heel erg dankbaar voor ben! Ja dit gaat allemaal over mij, maar ik besef heel goed dat al dit gedoe ook erg veel impact heeft op mijn kids, en dan met name op Char die er "gewoon" altijd voor me is!
Ik heb een niet-kleincellige soort, het adeno carcinoom. Volgens de longarts zit die er al zeker een jaar, het is een niet snel groeiende soort, en kan geopereerd worden. Mits de lymfeklieren schoon zijn. Bij het onderzoek vorige week zijn 4 puncties genomen uit de lymfeklieren tussen mijn longen in, en die waren schoon!
Echter, om het helemaal zeker te weten krijg ik nu met spoed een kijkoperatie. Die is nog weer iets ingrijpender dan de bronchoscopie en het onderzoek van vorige week.
Ik moet daarna minstens 1 nacht in het ziekenhuis blijven. Onder volledige narcose wordt er dan een sneetje gemaakt in het kuiltje van mijn hals. Daarna gaan ze met een camera achter het borstbeen kijken naar diezelfde lymfeklieren tussen mijn longen in. Ook wordt er dan weer iets weggenomen, wat weer onderzocht gaat worden. Dat duurt zoals altijd een week. Is die kweek dan óók schoon, dan mag ik geopereerd worden!
Geen pretje natuurlijk, maar een operatie is wel de beste optie, en daar gaan we dus voor! Volgens de fietstest van gisteren en andere onderzoeken ben ik in elk geval gelukkig goed genoeg (fit en zo) om die operatie te ondergaan. Mits dus ook bij de kijkoperatie verder geen uitzaaiing gevonden wordt.
Die kijkoperatie is zoveel spoed mee dat ik vanochtend gelijk ertussen gedrukt ben bij de chirurg, waar ik al mee gesproken heb. Nu wacht alleen nog de afspraak met de anesthesist, dat is a.s. maandag. En ondertussen plannen ze de kijkoperatie alvast in, ik reken erop dat dat volgende week al gaat zijn... Ik moet dan daarna wel een nacht blijven, maar als dan alles goed is mag ik de volgende dag weer naar huis.
Na die uitslag, mits gunstig, volgt dan met spoed de operatie waarbij de tumor weggehaald wordt.
Dat is wel een erg pittige, maar we gaan ervoor! ;-) Ook zal ik na die operatie, als die dus doorgaat, chemotherapie krijgen.
Ik ben nu dus in elk geval weer even vrij tot maandag (laat maar horen als je iets leuks met me wilt gaan doen!). Dan maandag naar de anesthesist, en daarna shoppen met Char, want ik wil een nieuwe nachtpon, of 2 :-)
En nu ga ik even kijken naar de instellingen voor reacties, want Char kan via haar telefoon in elk geval geen reactie achterlaten... Ik heb zover ik weet geen extra restricties aangevinkt of zo, maar dat ga ik nu dus even uitzoeken. Reageren hoeft echt niet hoor, maar het mág natuurlijk wel ;-)
Dit is de webstek van Aragog en haar familie, vrienden en beessies. Hier komt (bijna) elke dag een stukje over wat wij hier in Drenthe meemaken.
donderdag 11 oktober 2018
woensdag 10 oktober 2018
Poezenkamer wordt Vogelkamer?
 |
| De Poezenkamer |
Na het overlijden van Cosmo gisteren staat dat kamertje nu leeg. Omdat we het al aan zagen komen dat ik over niet al te lange tijd geen poes meer zou hebben, hadden dochter en ik al eens gebrainstormd wat ik dan met die ruimte zou kunnen doen?
 |
| Happy in zijn kooi, die op zich al aardig ruim is, voor slechts 1 vogel |
Voor een longpatiënte is een vogel misschien niet echt het ideale huisdier... Ik heb overwogen om voor Happy een ander huisje te zoeken. Maar... Ik heb hem nu ruim 2 jaar, en dat schept toch wel een band ;-)
Happy is bang voor mij, en ik voor hem/haar. Hij heeft me een keer flink gebeten, wat een kracht zit er in zo'n snaveltje! En hem tam maken zoals bv Logan op bovenstaande foto probeert, is niet gelukt. Hij zou dan uiteindelijk uit je hand gaan eten, op je hand komen zitten... vergeet het maar!
Als ik hem eten wil geven dan ga ik met het eten voor zijn kooi staan. Hij klautert dan snel via de tralies naar de andere kant, zodat ik veilig zijn eten bij kan vullen, en als het klepje weer dicht zit komt hij kijken wat de pot schaft. Ik durf mijn handen niet meer vlakbij hem te houden, en dat is dus geheel wederzijds :o
Maar hij reageert als ik tegen hem praat, komt naast mijn hoofd zitten als ik op de stoel naast hem zit en we hebben dan wel echt contact. Als hij in de verte buiten de stem van Jade hoort begint hij te roepen al lang voordat er aangebeld wordt... hij hoort er wel echt helemaal bij hier!
Vorige week keek ik weer eens op de Valkparkietengroep waar ik op Facebook bij zit. Zou ik daar vragen of iemand hem overnemen wil? Ik heb snel weer afgesloten, nee... eigenlijk wil ik hem echt niet kwijt!
Nu zijn schoonzoon en Logan tegenwoordig dol op ontwerpen: bouwtekeningen maken van een droomhuis, van een fantasiebed enz. Kunnen ze uren zoet mee zijn! En zo bedachten we dat een ruimte van 2 bij 3 een geweldige Vogelkamer zou kunnen worden. Met een grote speelboom erin, veel speelgoed, en klauterplekken.
 |
| Zoonlief als vogeltemmer |
Er zit een deur in naar de woonkamer, daar zou dan gaas in moeten, zodat we elkaar wel kunnen horen en zien. Er zit ook een raam naar buiten in, en daarnaast een deur met glas erin. Happy zou dus licht genoeg krijgen, en naar buiten kunnen kijken. Er zit ook verwarming in voor de winter.
Voor de poezen heeft ex toendertijd een ondervloer met tapijttegels gelegd, maar daaronder zit een gladde tegelvloer. Daar zouden we houtkrullen o.i.d. op kunnen leggen als bodembedekking.
Voor mijn longen zal het vast wel wat gezonder zijn als Happy met zijn fijnstof niet meer in de woonkamer zit, pal naast mijn stoel. Maar hij hoeft dan gelukkig ook niet weg! En beide heren hebben een gaaf project om zich samen op uit te leven.
Kleinzoon, die nogal dol is op beestjes in het algemeen en op Happy in het bijzonder, vond wel dat met zo'n grote ruimte het zielig zou zijn als Happy daar dan helemaal alleen woont. Dus of hij dan zelf een eigen vogel mag uitkiezen als vriendje? Jazeker wel! Alleen even uitkijken dat dat een vogel wordt die goed samen kan met een Valkje...
Vanochtend zei dochter dat de mannen het komende weekend al met het Project Vogelkamer willen starten!
Char, Jade en ik kunnen dan gaan knutselen, want ik heb al heel wat leuke ideetjes op Pinterest opgeslagen voor parkietenspeelgoed en zo!
En dan... heb ik even op internet gekeken: cavia's en parkieten schijnen ook heel goed samen te kunnen wonen... De cavia's wonen dan natuurlijk op de vloer. Ze lusten allemaal graag fruit en groente, en ze "bijten" mekaar absoluut niet... Hihi, straks heb ik m'n eigen indoor dierentuin? :-)
Ik word al helemaal Happy van het plannetjes maken :-D
Fietstest deel 2
Bij deel 1 vorige maand stopte ik omdat bij het fietsen - half liggend - mijn bovenbenen bij elke trap vrij hard tegen mijn buik aan klapten. Dat werd steeds vervelender, en dat ligt geheel aan mijn vormgeving. Het blijkt dat bij mannen met dit probleem (een dikke buik dus) men ze dan nog iets verder achterover laat liggen, maar dat was bij mij ook al geen optie, want "mannen hebben doorgaans langere benen" oftewel: mijn pootjes zijn dan te kort om nog bij de trappers te kunnen... 😟
Ik had dit probleem zowel toen gelijk aan de fietslui verteld, als ook later aan de longarts. De vorige keer fietste ik 60 Watt, de longarts zei daarover "voldoende". Maar toch moest de test van hem overgedaan worden. 😠 Ik ga wel even overleggen of er iets aan gedaan kan worden...
Vanochtend ging ik er nog zenuwachtiger naartoe dan de vorige keer, want ik wist nu wat me te wachten stond, en of het nu dan veel beter zou uitpakken? Ja! Dankzij dit geweldige ziekenhuis, nou ja, dankzij het geweldige personeel! 😊
De longarts ging overleggen met de fietsmeneer wat er aan te doen was om mij wat prettiger te laten fietsen. Toen ik vanochtend binnen kwam liet hij me dat trots zien: ze hadden een normale fitnessfiets aangesloten op alle apparatuur, waardoor ik normaal rechtop kon zitten fietsen! Geweldig! 😃
Ik kwam vanochtend ruim boven de 80 watt, richting de 90. Dus op een klein beetje na een derde beter dan de vorige keer, en hij bleef maar zeggen dat zowel bloeddruk, hartslag, als ademhaling prima waren... 😅
Morgenochtend word ik verwacht bij de longarts voor de uitslag van alle onderzoeken van de afgelopen tijd... In elk geval heb ik al die onderzoeken nu helemaal achter de rug, en ze overleefd.
Ik: ik heb geen bh aan gedaan, want als ik daar ben moet toch mijn bovenkleding uit
Dochter: dat is handig
Ik: mijn shirt moet dan ook uit, maar om nu met ontbloot bovenlichaam het ziekenhuis binnen te lopen...
Dochter: Ja, dan zouden ze je meteen opnemen, maar dan op een heel andere afdeling!
😂😂😂
Ik had dit probleem zowel toen gelijk aan de fietslui verteld, als ook later aan de longarts. De vorige keer fietste ik 60 Watt, de longarts zei daarover "voldoende". Maar toch moest de test van hem overgedaan worden. 😠 Ik ga wel even overleggen of er iets aan gedaan kan worden...
Vanochtend ging ik er nog zenuwachtiger naartoe dan de vorige keer, want ik wist nu wat me te wachten stond, en of het nu dan veel beter zou uitpakken? Ja! Dankzij dit geweldige ziekenhuis, nou ja, dankzij het geweldige personeel! 😊
De longarts ging overleggen met de fietsmeneer wat er aan te doen was om mij wat prettiger te laten fietsen. Toen ik vanochtend binnen kwam liet hij me dat trots zien: ze hadden een normale fitnessfiets aangesloten op alle apparatuur, waardoor ik normaal rechtop kon zitten fietsen! Geweldig! 😃
Ik kwam vanochtend ruim boven de 80 watt, richting de 90. Dus op een klein beetje na een derde beter dan de vorige keer, en hij bleef maar zeggen dat zowel bloeddruk, hartslag, als ademhaling prima waren... 😅
Morgenochtend word ik verwacht bij de longarts voor de uitslag van alle onderzoeken van de afgelopen tijd... In elk geval heb ik al die onderzoeken nu helemaal achter de rug, en ze overleefd.
Ik: ik heb geen bh aan gedaan, want als ik daar ben moet toch mijn bovenkleding uit
Dochter: dat is handig
Ik: mijn shirt moet dan ook uit, maar om nu met ontbloot bovenlichaam het ziekenhuis binnen te lopen...
Dochter: Ja, dan zouden ze je meteen opnemen, maar dan op een heel andere afdeling!
😂😂😂
dinsdag 9 oktober 2018
R.I.P. Cosmo
Op 14 juli 2002 kreeg onze Sunny 3 kittens, dochter en ik zaten er bij toen ze geboren werden: Eerst kwam Jazz, toen Breezer en als laatste Cosmo. We besloten natuurlijk om ze allemaal te houden! Want maak maar eens een keuze wie er weg moet: een spierwitte, een lapjespoesje of een mooie rode kater...
Ze werden zo snel mogelijk alle 4 tegelijk "geholpen" want 2 jongens en 2 meisjes bij elkaar is vragen om moeilijkheden ;-) Ze hebben dus nooit nakomelingen gekregen.
Jazz kreeg zijn naam van zoonlief, Breezer was van dochter, en Cosmo was mijn keuze.
Toen ik hierheen verhuisde gingen ze alle 4 mee, maar al snel verhuisde Sunny naar ex, want zij kon haar kinders heel slecht om zich heen verdragen. Toen ex naar Duitsland verhuisde ging Sunny bij dochter wonen, waar ze een paar maanden later werd aangereden, en overleed.
 |
| Alle vier hier bij mij thuis |
Vanmorgen om 8 uur werd ik gebeld door de achterbuurman: Cosmo lag dood voor zijn huis. En even later kwam zijn buurvrouw met 2 van haar (al grote) kinderen aan de deur met dezelfde mededeling. Zij waren erg op hem gesteld, hij lag vaak op de tuinbank voor hun huis, waar hij dan af en toe verwend werd met een stukje worst of vlees.
Jazz is jaren geleden al overleden. Breezer heb ik niet meer gezien sinds 5 augustus, ze was toen al heel erg mager. Cosmo had de laatste 5 dagen niets meer gegeten, en hij begon steeds moeilijker te lopen. Ik verwachtte dit al een paar maanden, want hij leek ook dement. Hij liep bv het kattenluikje uit en ging dan midden op het grasveld zitten poepen, zonder ook maar enige moeite te doen om het te begraven. Hij at zijn bak leeg en kwam dan direct daarna bij mij vragen om eten...
Zowel Breezer in augustus als Cosmo nu zijn dus ruim 16 jaar geworden. Dat is +80 bij een mens, een mooie leeftijd. Ze hebben een fijn leven gehad, altijd bij mij gewoond, prima verzorgd en ze konden doen wat ze wilden. Dat was vooral veel buiten zijn, ideaal hier zonder doorgaande weg in de buurt, en vlakbij park en bos!
Ik heb er vrede mee. Nu ik ziek ben zou ik ook misschien niet steeds meer zelf voor ze kunnen zorgen, dus een zorg minder nu zij hun rust gevonden hebben. Maar het is wel het einde van een tijdperk. Ik zal geen nieuwe poes meer nemen, want daar zou ik dan toch weer minstens 16 jaar verantwoordelijk voor zijn...
maandag 8 oktober 2018
Agenda
Woensdag 10 oktober om 10 uur wederom het ergometrie onderzoek (de fietstest).
Donderdag 11 oktober om half 10 naar de longarts voor de uitslagen van alle recente onderzoeken...
Die laatste afspraak stond op donderdag de 18e. Vanochtend belde de assistente dat ik a.s. donderdag al langs mag komen.
Volgens dochter is dat fijn, want: dan weet je het al eerder.
Ik schoot echter gelijk enorm in de stress. Mijn manier is: dealen met wat er komt, en daarna zien we wel weer. Dus woensdag de fietstest weer, en dan weer een week even helemaal niets, zoveel mogelijk leuke dingen gaan doen, er op uit, enz. Proberen om niet eerder dan de dag ervoor weer zenuwachtig te gaan worden. En ineens wordt dat nu dus een week naar voren gehaald :o
De fietstest had ik op 19 september ook al: Vanochtend had ik de fietstest: zo lang en zwaar mogelijk fietsen op de juiste snelheid, volgeplakt met plakkers en draden en met een kapje over mijn mond en neus, en een bloeddrukmeter om mijn arm. Ze wilden niet zeggen of ik het goed gedaan had...
Naderhand zei de longarts aan de telefoon dat het wel voldoende was, maar dat ik hem weer over moest doen, omdat ik te vroeg gestopt was. Daar ligt nu dus nog meer druk op dan de vorige keer, en ik zie er nu nog meer tegenop. Ik heb ook geen idee of die test woensdag nog verschil uitmaakt met de uitslag die ik donderdag ga krijgen :-(
Die uitslag van a.s. donderdag zal zijn of ik geopereerd kan worden, of dat er een andere behandeling op me wacht... ??
Donderdag 11 oktober om half 10 naar de longarts voor de uitslagen van alle recente onderzoeken...
Die laatste afspraak stond op donderdag de 18e. Vanochtend belde de assistente dat ik a.s. donderdag al langs mag komen.
Volgens dochter is dat fijn, want: dan weet je het al eerder.
Ik schoot echter gelijk enorm in de stress. Mijn manier is: dealen met wat er komt, en daarna zien we wel weer. Dus woensdag de fietstest weer, en dan weer een week even helemaal niets, zoveel mogelijk leuke dingen gaan doen, er op uit, enz. Proberen om niet eerder dan de dag ervoor weer zenuwachtig te gaan worden. En ineens wordt dat nu dus een week naar voren gehaald :o
De fietstest had ik op 19 september ook al: Vanochtend had ik de fietstest: zo lang en zwaar mogelijk fietsen op de juiste snelheid, volgeplakt met plakkers en draden en met een kapje over mijn mond en neus, en een bloeddrukmeter om mijn arm. Ze wilden niet zeggen of ik het goed gedaan had...
Naderhand zei de longarts aan de telefoon dat het wel voldoende was, maar dat ik hem weer over moest doen, omdat ik te vroeg gestopt was. Daar ligt nu dus nog meer druk op dan de vorige keer, en ik zie er nu nog meer tegenop. Ik heb ook geen idee of die test woensdag nog verschil uitmaakt met de uitslag die ik donderdag ga krijgen :-(
Die uitslag van a.s. donderdag zal zijn of ik geopereerd kan worden, of dat er een andere behandeling op me wacht... ??
zondag 7 oktober 2018
Akka's Stadsboerderij in het Rensenpark
Oftewel: de voormalige kinderboerderij in de oude dierentuin van Emmen. Zie ook HIER.
Zaterdagavond had ik dochter aan de telefoon. Ik zei haar dat achteraf Jade best bij mij had kunnen logeren. Och, dat kan nog wel hoor, zei dochter. Want hoewel het inmiddels 9 uur 's avonds was, was Jade nog wakker, ze lag haar favoriete vlogs te kijken in bed. Dochter ging vragen of Jade misschien zin had om bij oma te gaan slapen? En even later kreeg ik deze foto:
Bij mij aangekomen mocht Jade, zoals altijd, kiezen voor het bed in de kinderkamer, of mijn bed. Met een big smile liep ze direct op mijn bed af, waar ze zich installeerde met haar kussen, haar enorme husky Blacky, Paars Paard (ik meen dat die Hendrik heet), en Beh. Maar goed dat ik een 2-persoons bed heb, lol! Ik heb haar daarna ook niet meer gehoord, net als haar oma heeft ze het talent om binnen seconden in slaap te vallen.
Zondagochtend moesten we onvermijdelijk samen in bad. Dat vindt ze geweldig, samen spelen met de zeemeermin en -mannen, en met de visjes die water kunnen spuiten! Toen dochter maandagnacht bij mij bleef slapen na de narcose zei Jade: Oh mama, dan mag je misschien ook wel samen met oma in bad! :-D
Na het bad mocht ze kiezen wat ze wilde als ontbijt, ik had van alles. Maar zoals altijd als ze hier slaapt: oma's yoghurt! Bulgaarse/Griekse/Turkse yoghurt is dat, en dan op smaak gemaakt naar keuze. Deze keer koos ze voor honing en hagelslag. Die honing lijkt net op de shampoo... Haha ja we hadden honingshampoo gebruikt!
Na de middag kwam haar mama ons ophalen om naar het Rensenpark te gaan. Ik was nog nooit in Akka's Stadsboerderij geweest. Erg leuk daar! Ik ben vergeten foto's te maken van de vogels: zebravinkjes (die hadden we vroeger), veel Happy's, kwartels, parkieten. Leuk!
Na alles binnen te hebben bekeken gingen we naar buiten, waar Jade al snel vriendjes werd met een grote geit:
Tot Geit ineens zijn hoofd bewoog, en per ongeluk haar knie raakte met zijn hoorn. Toen was het huilen, meest van schrik denk ik, en we moesten haar uitleggen dat Geit haar vast niet expres pijn gedaan had, maar dat dat per ongeluk kwam omdat hij zijn hoofd bewoog, en omdat daar nu eenmaal die hoorns op zitten...
Toen we uit waren gekeken ben ik buiten bij Cho 50+ gaan zitten, aan een tafeltje met 2 mensen die me nog kenden van de laatste keer dat ik daar was, eind juli, vlak voordat ik ziek werd...
Ondertussen waren beide kindjes (Jade en Char dus) in het speeltuintje, tot ik ze riep omdat er koffie cq warme chocolademelk voor ze stond.
Gewoon een heerlijke zondagmiddag dus, na een erg gezellige logeerpartij.
Zaterdagavond had ik dochter aan de telefoon. Ik zei haar dat achteraf Jade best bij mij had kunnen logeren. Och, dat kan nog wel hoor, zei dochter. Want hoewel het inmiddels 9 uur 's avonds was, was Jade nog wakker, ze lag haar favoriete vlogs te kijken in bed. Dochter ging vragen of Jade misschien zin had om bij oma te gaan slapen? En even later kreeg ik deze foto:
 |
| Zo te zien heeft ze er dus best zin in! |
 |
| Ontbijten na het badderen |
Na het bad mocht ze kiezen wat ze wilde als ontbijt, ik had van alles. Maar zoals altijd als ze hier slaapt: oma's yoghurt! Bulgaarse/Griekse/Turkse yoghurt is dat, en dan op smaak gemaakt naar keuze. Deze keer koos ze voor honing en hagelslag. Die honing lijkt net op de shampoo... Haha ja we hadden honingshampoo gebruikt!
Na de middag kwam haar mama ons ophalen om naar het Rensenpark te gaan. Ik was nog nooit in Akka's Stadsboerderij geweest. Erg leuk daar! Ik ben vergeten foto's te maken van de vogels: zebravinkjes (die hadden we vroeger), veel Happy's, kwartels, parkieten. Leuk!
 |
| Dochter en ik moesten ons allebei inhouden om er niet gelijk weer een paar mee naar huis te nemen... |
 |
| Als cavia kun je het je niet beter wensen! |
 |
| Dikke vrienden :-) |
 |
| Papa kalkoen was mooi van lelijkheid :-D |
 |
| Ook geiten lusten pepermuntballen ????? |
Ondertussen waren beide kindjes (Jade en Char dus) in het speeltuintje, tot ik ze riep omdat er koffie cq warme chocolademelk voor ze stond.
Gewoon een heerlijke zondagmiddag dus, na een erg gezellige logeerpartij.
zaterdag 6 oktober 2018
Polswarmers van Noorse sokkenwol
Ze zijn nu helemaal klaar.
Dochterlief heeft ze vanmiddag van me gekregen, en ze is er erg blij mee :-)
Weer iets dat ik van de wensenlijst af kan strepen,
nog even en ik heb niets meer te doen... :o
donderdag 4 oktober 2018
Kollingsveen en de familie Frieling
Nog steeds wat slapjes besloot ik vandaag dat het hoog tijd is om weer wat actiever te worden, en dus: geocachen! Het zou vandaag erg mooi weer worden, maar daar leek het niet op, vanachter het raam: het miezerde af en toe wat en de zon liet zich ook niet zien. Maar toen ik rond 3 uur zat te appen met Jan the Rover zei hij dat het echt wel warm was buiten, en toen besloot ik er toch nog maar even op uit te gaan.
Ik heb weer 3 opgeloste puzzels van De Gouden Pijl gelogd, en een tradi die onderweg lag en die me al een hele poos toe roept: Kollingsveen. Dat is een heel klein oud uithoekje van Emmen, vlakbij Oranjedorp.
De geschiedenis van Oranjedorp / Kollingsveen is verweven met de geïsoleerde ligging van Zuidoost Drenthe. Het dorp kon ontstaan door de vervening van het grote Boertanger Moeras.
In 1853 werd begonnen met het graven van het Oranjekanaal vanuit de Drentsche Hoofdvaart, dwars door Drenthe, richting Nieuw-Dordrecht.
In 1858 kwam dit kanaal gereed en begon de Drentsche Veen- en Middenkanaal Maatschappij te Dordrecht de omliggende complexen veen te ontginnen. Daartoe moest een kanaal worden aangelegd vanaf het Oranjekanaal naar de Verlengde Hoogeveense Vaart bij Klazienaveen. Dit kanaal, aangelegd onder supervisie van opzichter Frederik Bladder, werd de naar hem genoemde Bladderswijk. Op deze plaats ontstond Kollingsveen, het latere Oranjedorp. De naam Kollingsveen is ontleend aan het woord kolling dat kolk betekent.
Op 25 mei 2012 werd op de hoek Oranjekanaal - Bladderswijk een grenssteen geplaatst met tekstplaat waarop staat: "Kollingsveen 1858". Tot 1978 stond er een grote steen die door de familie W. Frieling was bekostigd. De tekst "Kollingsveen" was erop geschreven door Willem Frieling. Deze steen is na de afbraak van de woning van de familie Frieling verplaatst naar de Oosterwijk waar toentertijd een kwekerij van de gemeente was. Door de inzet van A. Arends, G. Frieling-Arends en T. Eising werd aan de Bladderswijk westzijde een nieuwe steen geplaatst.
Wel erg interessant die naam Frieling die aan deze plek verbonden is, want mijn kinderen stammen meerdere malen, zowel via mij als via hun vader, af van Frieling. Hun oudste Frieling voorouders zijn Jan Frieling, die in 1724 in Maastricht trouwde met Hendrina de Groot. Ik zelf stam af van hun dochter Hendryka (geboren 1725 te Maastricht), en de vader van m'n kids stamt af van hun dochter Jacobe (geboren circa 1730 te Steenwijk). Ze streken uiteindelijk neer in de omgeving van Rasquert en Tinallinge.
Ik heb in de uitgebreide stamboom die ik van deze familie samenstelde geen Drenten, wel heel erg veel Groningers die van ze afstammen. Ik vond het dus wel heel bijzonder dat ik in dit kleine oude hoekje bij Emmen deze naam tegenkwam!
HIER vind je een stukje geschiedenis van Kollingsveen, o.a. over de familie Frieling in Emmen.
Ik heb weer 3 opgeloste puzzels van De Gouden Pijl gelogd, en een tradi die onderweg lag en die me al een hele poos toe roept: Kollingsveen. Dat is een heel klein oud uithoekje van Emmen, vlakbij Oranjedorp.
De geschiedenis van Oranjedorp / Kollingsveen is verweven met de geïsoleerde ligging van Zuidoost Drenthe. Het dorp kon ontstaan door de vervening van het grote Boertanger Moeras.
In 1853 werd begonnen met het graven van het Oranjekanaal vanuit de Drentsche Hoofdvaart, dwars door Drenthe, richting Nieuw-Dordrecht.
In 1858 kwam dit kanaal gereed en begon de Drentsche Veen- en Middenkanaal Maatschappij te Dordrecht de omliggende complexen veen te ontginnen. Daartoe moest een kanaal worden aangelegd vanaf het Oranjekanaal naar de Verlengde Hoogeveense Vaart bij Klazienaveen. Dit kanaal, aangelegd onder supervisie van opzichter Frederik Bladder, werd de naar hem genoemde Bladderswijk. Op deze plaats ontstond Kollingsveen, het latere Oranjedorp. De naam Kollingsveen is ontleend aan het woord kolling dat kolk betekent.
Op 25 mei 2012 werd op de hoek Oranjekanaal - Bladderswijk een grenssteen geplaatst met tekstplaat waarop staat: "Kollingsveen 1858". Tot 1978 stond er een grote steen die door de familie W. Frieling was bekostigd. De tekst "Kollingsveen" was erop geschreven door Willem Frieling. Deze steen is na de afbraak van de woning van de familie Frieling verplaatst naar de Oosterwijk waar toentertijd een kwekerij van de gemeente was. Door de inzet van A. Arends, G. Frieling-Arends en T. Eising werd aan de Bladderswijk westzijde een nieuwe steen geplaatst.
Wel erg interessant die naam Frieling die aan deze plek verbonden is, want mijn kinderen stammen meerdere malen, zowel via mij als via hun vader, af van Frieling. Hun oudste Frieling voorouders zijn Jan Frieling, die in 1724 in Maastricht trouwde met Hendrina de Groot. Ik zelf stam af van hun dochter Hendryka (geboren 1725 te Maastricht), en de vader van m'n kids stamt af van hun dochter Jacobe (geboren circa 1730 te Steenwijk). Ze streken uiteindelijk neer in de omgeving van Rasquert en Tinallinge.
Ik heb in de uitgebreide stamboom die ik van deze familie samenstelde geen Drenten, wel heel erg veel Groningers die van ze afstammen. Ik vond het dus wel heel bijzonder dat ik in dit kleine oude hoekje bij Emmen deze naam tegenkwam!
HIER vind je een stukje geschiedenis van Kollingsveen, o.a. over de familie Frieling in Emmen.
woensdag 3 oktober 2018
EBUS
Ik ben weer boven water, na de endo-echoscopie van maandagochtend. Waar ik toch minder tegenop zag dan de vorige keer, na het fijne gesprek met de anesthesist verleden week. En terecht!
Ze zouden alles wat rustiger aan doen met mij, en dat deden ze zeker. Ik ging nu niet rechtstreeks de behandelkamer in, maar werd op een bed in een kamer rustig voorbereid, niet door 4 man tegelijk maar nu door 1 persoon die alles rustig 1 voor 1 deed. Char mocht bij me blijven zitten tot ik naar binnen werd gereden.
De anesthesist zei dat ze mij direct "een lekkere borrel" zou geven: gelijk na de eerste verdovingsspray in m'n mond voelde me ik me helemaal groggy worden, inderdaad zoiets als flink tipsy, lol. Ook vroeg ze me of ik ook banaan proefde? Vorige keer was het een erg vieze smaak, maar nu hadden ze er kennelijk een vaag bananensmaakje doorheen gedaan. Pisang Ambon?
De andere sprays heb ik amper meer iets van gemerkt, ik herinner me eigenlijk alleen dat ik nu en dan m'n mond open doen moest. In elk geval heb ik nu amper of niet gehoest en gekokhalsd enz.
Toen ik bijkwam in dezelfde kamer zat Char al heel snel weer naast me. De vorige keer was het een roesje dat ik kreeg, nu een volledige narcose, omdat dit een wat zwaardere ingreep was, en ik hierbij absoluut niet mocht bewegen. Deze werd ook niet door mijn eigen longarts gedaan, maar door eentje die hier in gespecialiseerd is. De bedoeling was om de lymfeklieren tussen mijn longen te vinden, wat soms niet schijnt te lukken. Gelukkig lukte dat bij mij wel, en er zijn 4 puncties gedaan. Die worden nu onderzocht.
Toen het na een uur of zo lukte om wat water te drinken, kreeg ik daarna een beker bouillon (eigen keuze, ik mocht ook wel koffie of thee), en een bruin zacht bolletje kaas. Dat lukte ook allemaal, zij het met heel kleine slokjes/hapjes, en het smaakte heerlijk na zo lang geen eten of drinken!
Ik heb duidelijk ook iets spierverslappends gekregen, want maandag weer thuis kon ik amper op mijn benen staan, en ook gister liep ik nog heel wankel en was ik zo zwak dat een fles water van 1,5 liter al bijna te zwaar was om te tillen. Vandaag gaat dat alweer een stuk beter :-)
Char bracht me naar huis, en net als de vorige keer ging zij eind van de middag naar huis om daar te eten en haar kids op bed te brengen, terwijl even later Rick bij mij kwam, met weer een hele berg eten. Deze keer had hij aardappelbrood mee (lekker, nog nooit gehad!), en veel hapjes, kaasjes en vleeswaren. Ook deze keer mocht ik na 12 uur 's nachts niets meer eten of drinken (zelfs geen water), dus ik was echt wel toe aan iets...
Rick ging nu wel op een redelijke tijd weer naar huis, want Char bleef bij mij slapen, in haar eigen oude bed. Hebben we dit ook weer overleefd met z'n allen. En ik ben nu minder angstig want nu ze weten dat ik een paniekpatiënt ben is het kennelijk ook mogelijk om iets aangenamer behandeld te worden ;-)
Nu ben ik even "vrij" tot volgende week woensdag, dan moet ik de fietstest weer doen. De komende dagen wordt het lekker weer, dus dan maar flink trainen voor het fietsen...
Ze zouden alles wat rustiger aan doen met mij, en dat deden ze zeker. Ik ging nu niet rechtstreeks de behandelkamer in, maar werd op een bed in een kamer rustig voorbereid, niet door 4 man tegelijk maar nu door 1 persoon die alles rustig 1 voor 1 deed. Char mocht bij me blijven zitten tot ik naar binnen werd gereden.
De anesthesist zei dat ze mij direct "een lekkere borrel" zou geven: gelijk na de eerste verdovingsspray in m'n mond voelde me ik me helemaal groggy worden, inderdaad zoiets als flink tipsy, lol. Ook vroeg ze me of ik ook banaan proefde? Vorige keer was het een erg vieze smaak, maar nu hadden ze er kennelijk een vaag bananensmaakje doorheen gedaan. Pisang Ambon?
De andere sprays heb ik amper meer iets van gemerkt, ik herinner me eigenlijk alleen dat ik nu en dan m'n mond open doen moest. In elk geval heb ik nu amper of niet gehoest en gekokhalsd enz.
Toen ik bijkwam in dezelfde kamer zat Char al heel snel weer naast me. De vorige keer was het een roesje dat ik kreeg, nu een volledige narcose, omdat dit een wat zwaardere ingreep was, en ik hierbij absoluut niet mocht bewegen. Deze werd ook niet door mijn eigen longarts gedaan, maar door eentje die hier in gespecialiseerd is. De bedoeling was om de lymfeklieren tussen mijn longen te vinden, wat soms niet schijnt te lukken. Gelukkig lukte dat bij mij wel, en er zijn 4 puncties gedaan. Die worden nu onderzocht.
Toen het na een uur of zo lukte om wat water te drinken, kreeg ik daarna een beker bouillon (eigen keuze, ik mocht ook wel koffie of thee), en een bruin zacht bolletje kaas. Dat lukte ook allemaal, zij het met heel kleine slokjes/hapjes, en het smaakte heerlijk na zo lang geen eten of drinken!
Ik heb duidelijk ook iets spierverslappends gekregen, want maandag weer thuis kon ik amper op mijn benen staan, en ook gister liep ik nog heel wankel en was ik zo zwak dat een fles water van 1,5 liter al bijna te zwaar was om te tillen. Vandaag gaat dat alweer een stuk beter :-)
Char bracht me naar huis, en net als de vorige keer ging zij eind van de middag naar huis om daar te eten en haar kids op bed te brengen, terwijl even later Rick bij mij kwam, met weer een hele berg eten. Deze keer had hij aardappelbrood mee (lekker, nog nooit gehad!), en veel hapjes, kaasjes en vleeswaren. Ook deze keer mocht ik na 12 uur 's nachts niets meer eten of drinken (zelfs geen water), dus ik was echt wel toe aan iets...
Rick ging nu wel op een redelijke tijd weer naar huis, want Char bleef bij mij slapen, in haar eigen oude bed. Hebben we dit ook weer overleefd met z'n allen. En ik ben nu minder angstig want nu ze weten dat ik een paniekpatiënt ben is het kennelijk ook mogelijk om iets aangenamer behandeld te worden ;-)
Nu ben ik even "vrij" tot volgende week woensdag, dan moet ik de fietstest weer doen. De komende dagen wordt het lekker weer, dus dan maar flink trainen voor het fietsen...
zaterdag 29 september 2018
Buiten spelen
 |
| Vanaf de Schansstraat, in de verte een boom die al half in herfstkleuren is, en half nog helemaal groen! |
Vanmiddag was het weer heerlijk weer, zoals het nu is had het van mij de hele zomer mogen zijn! Met die hitte heb ik meest binnen zitten schuilen terwijl het nu echt lekker is om buiten te zijn!
 |
| Het Gat van Jansen tussen de bomen door, gezien vanaf het fietspad bij de Oude Roswinkelerweg |
Ik heb vanmiddag weer 5 caches van de Gouden Pijl gedaan, en even bij dochter langs geweest, plus naar de Jumbo.
Voor 2 caches heb ik de loopfiets gebruikt, dus mijn lichaamsbeweging heb ik vandaag ook weer gehad! Plus een paar handen vol glanzende kastanjes meegenomen uit het bos!
Wat is Emmen toch ook mooi, als je voor caches op de meest bijzondere plekken komt, vooral bij de zwanen, ik heb daar echt een poosje naar ze zitten kijken, en genieten!
En de zwanen? Die wonen pal achter het drukke Industrieterrein, in een vergeten hoekje achter de Cornelis Houtmanstraat!
vrijdag 28 september 2018
Polswarmers
Naast fanatiek puzzelen voor de Gouden Pijl geocaches, zit ik nu ook graag te breien. Ik ben nog bezig aan een lang vest voor mezelf, maar ik heb nu gewoon even zin in lekker simpel en snel.
Dochter heeft op haar verlanglijstje gebreide polswarmers staan (vingerloze wanten). Vorig jaar tijdens de Winterhike had ze haar wanten uit gedaan omdat ze warme handen had, en toen liep ze frostbite op. Ze denkt dat te voorkomen door dan polswarmers te dragen, maar het lijkt mij dat je vingers het eerste te koud worden?
Voor haar heb ik ze nu af: lekker warm van Noorse sokkenwol, op pen 5. Alleen moet ik de 2e nog even in elkaar zetten, en er nog een grijs randje langs haken.
Gisteravond gelijk maar door. Na al dat saaie grijs nu met een kleurtje. Hiervan had ik precies 1 bolletje liggen, maar wat kun je daar nu helemaal mee? In 2 delen, en er dan ook maar polswarmers van maken! Het breit heerlijk gedachteloos bij het tv kijken, en ik vind ze ook nog best wel leuk :-)
Nummer 1 is al klaar, op het in mekaar zetten na, want naast heel simpel gaat het ook lekker snel :-D
Men neme 50 gram garen
Ik brei vrij strak dus de Noorse wol deed ik met pen 5 en de katoenen gekleurde met pen 4,5
48 steken opzetten, 4 pennen recht breien.
Daarna 2 recht 2 averecht tot een lengte van ongeveer 25 cm
Weer 4 naalden recht breien
Afkanten
Ze passen altijd, door de enorme rekbaarheid van de dubbele boordsteek.
Het in elkaar zetten: Naai 4 cm dicht. Laat dan 4 cm open voor de duim en naai de rest dicht.
Eventueel afwerken met een gehaakt randje, en klaar ben je voor de winter :-)
Dochter heeft op haar verlanglijstje gebreide polswarmers staan (vingerloze wanten). Vorig jaar tijdens de Winterhike had ze haar wanten uit gedaan omdat ze warme handen had, en toen liep ze frostbite op. Ze denkt dat te voorkomen door dan polswarmers te dragen, maar het lijkt mij dat je vingers het eerste te koud worden? Voor haar heb ik ze nu af: lekker warm van Noorse sokkenwol, op pen 5. Alleen moet ik de 2e nog even in elkaar zetten, en er nog een grijs randje langs haken.
 |
| Handsokken,lol |
Gisteravond gelijk maar door. Na al dat saaie grijs nu met een kleurtje. Hiervan had ik precies 1 bolletje liggen, maar wat kun je daar nu helemaal mee? In 2 delen, en er dan ook maar polswarmers van maken! Het breit heerlijk gedachteloos bij het tv kijken, en ik vind ze ook nog best wel leuk :-)
Nummer 1 is al klaar, op het in mekaar zetten na, want naast heel simpel gaat het ook lekker snel :-D
 |
| Hier wor je toch veel vrolijker van? |
Men neme 50 gram garen
Ik brei vrij strak dus de Noorse wol deed ik met pen 5 en de katoenen gekleurde met pen 4,5
48 steken opzetten, 4 pennen recht breien.
Daarna 2 recht 2 averecht tot een lengte van ongeveer 25 cm
Weer 4 naalden recht breien
Afkanten
Ze passen altijd, door de enorme rekbaarheid van de dubbele boordsteek.
Het in elkaar zetten: Naai 4 cm dicht. Laat dan 4 cm open voor de duim en naai de rest dicht.
Eventueel afwerken met een gehaakt randje, en klaar ben je voor de winter :-)
donderdag 27 september 2018
Anesthesist
Maandag om kwart voor 10 heb ik een endo-echoscopie (EBUS): ze gaan dan met een slangetje met camera mijn luchtpijp in om te kijken naar de lymfeklieren tussen beide longen in. En nemen er eventueel wat weefsel weg om te onderzoeken. Dat is vrijwel hetzelfde als de bronchoscopie die ik vrijdag 7 september had.
Ik had van te voren van iemand gehoord dat dat het vreselijkste was wat hij ooit mee had gemaakt, en was er toen dan ook zo zenuwachtig voor dat ik er duizelig van was. En ja, het was echt niet leuk... (zwak uitgedrukt). De ingreep zelf heb ik niets van vernomen, maar wel dat ik vanuit de wachtkamer de operatiekamer in werd gereden, en direct begonnen er 4 mensen dingen op mij te plakken, in mij te prikken, ik kreeg een bloeddrukmeter om, zuurstof in mijn neus enz.
Daarna werd er elke paar minuten verdoving gesprayd, van mijn mond tot uiteindelijk diep in m'n keel... en ik was totaal in paniek. Ik was de hele tijd enorm aan het hoesten en kokhalzen (oh, vandaar dat ik uren tevoren niet meer mocht eten of drinken, lol)...
Vorige week donderdag belde de longarts dat ik hetzelfde dus maandag weer moet ondergaan. Hij was er toen ook bij, en ik zei tegen hem dat ik had gehoopt dat nooit meer mee te hoeven maken. Het antwoord was simpel: het is noodzakelijk. Dus ik zei direct dat ik het natuurlijk wel ging doen. Alles om weer beter te worden!
De vorige keer moest ik in het ziekenhuis een formulier invullen voor de sedatie, en dat daar gelijk inleveren. Nu had ik vandaag een afspraak met de anesthesist. Vreemd, waarom deze keer wel? Nou, om mij gerust te stellen! Ik voel me na dat gesprek vanmiddag al een heel stuk beter! :-D
Ik vroeg me ook af de vorige keer toen plotseling het licht uit ging tijdens de laatste keer sprayen of ik van mijn stokje was gegaan van de spanning, of door de sedatie? Het laatste, dus. Dat wist hij zeker. Wel fijn om dat nu te weten, want ik bleef het me maar afvragen.
Ik ben er alweer dagenlang zenuwachtig van, maar... Maandag doen ze het anders. Ik word dan opgenomen, en in een kamer op een bed gelegd waar ik rustig voorbereid word. Dus niet met 4 man tegelijk direct in de operatiekamer van alles op me aansluiten enz. Ook krijg ik dan gelijk al iets rustgevends toegediend, zodat ik van het sprayen ook heel veel minder zal gaan merken. Jippie!
Het was een heel fijn gesprek, en ik voel me er nu een stuk geruster op dan de vorige keer, hoewel ik nu al wel weet wat me te wachten staat. Maar hopelijk dus deze keer met veel minder paniek :-)
M'n bloeddruk was vanmiddag wel skyhigh: 184 over 96... oeps! Maar volgens de anesthesist kwam dat vast omdat ik een leuke jonge vent tegenover me had zitten. En als hij zijn witte jas uit deed zou die vast wel naar beneden gaan... Hhmm, of juist omhoog? :-D
Ik mag of na een paar uur weer naar huis, of ze houden me een nacht, dat merk ik na afloop pas. Mag ik wel naar huis dan weer 24 uur onder toezicht. En omdat we dat deze keer van tevoren al weten is al geregeld dat Char dan bij mij blijft slapen. De volgende dag nog herstellen. In elk geval gaat natuurlijk het Zoekboek mee, als afleiding tot ik geholpen ga worden, en na afloop tot ik weer naar huis mag ;-)
En dan heb ik even helemaal geen afspraken meer tot woensdag de 10e. Dus van 3 tot 10 oktober wil ik zoveel mogelijk leuke dingen gaan doen! Kom maar op met die plannen!
Agenda:
1 oktober Endo-echoscopie
10 oktober Ergometrie (fietstest 2e x)
18 oktober longarts
Ik had van te voren van iemand gehoord dat dat het vreselijkste was wat hij ooit mee had gemaakt, en was er toen dan ook zo zenuwachtig voor dat ik er duizelig van was. En ja, het was echt niet leuk... (zwak uitgedrukt). De ingreep zelf heb ik niets van vernomen, maar wel dat ik vanuit de wachtkamer de operatiekamer in werd gereden, en direct begonnen er 4 mensen dingen op mij te plakken, in mij te prikken, ik kreeg een bloeddrukmeter om, zuurstof in mijn neus enz.
Daarna werd er elke paar minuten verdoving gesprayd, van mijn mond tot uiteindelijk diep in m'n keel... en ik was totaal in paniek. Ik was de hele tijd enorm aan het hoesten en kokhalzen (oh, vandaar dat ik uren tevoren niet meer mocht eten of drinken, lol)...
Vorige week donderdag belde de longarts dat ik hetzelfde dus maandag weer moet ondergaan. Hij was er toen ook bij, en ik zei tegen hem dat ik had gehoopt dat nooit meer mee te hoeven maken. Het antwoord was simpel: het is noodzakelijk. Dus ik zei direct dat ik het natuurlijk wel ging doen. Alles om weer beter te worden!
De vorige keer moest ik in het ziekenhuis een formulier invullen voor de sedatie, en dat daar gelijk inleveren. Nu had ik vandaag een afspraak met de anesthesist. Vreemd, waarom deze keer wel? Nou, om mij gerust te stellen! Ik voel me na dat gesprek vanmiddag al een heel stuk beter! :-D
Ik vroeg me ook af de vorige keer toen plotseling het licht uit ging tijdens de laatste keer sprayen of ik van mijn stokje was gegaan van de spanning, of door de sedatie? Het laatste, dus. Dat wist hij zeker. Wel fijn om dat nu te weten, want ik bleef het me maar afvragen.
Ik ben er alweer dagenlang zenuwachtig van, maar... Maandag doen ze het anders. Ik word dan opgenomen, en in een kamer op een bed gelegd waar ik rustig voorbereid word. Dus niet met 4 man tegelijk direct in de operatiekamer van alles op me aansluiten enz. Ook krijg ik dan gelijk al iets rustgevends toegediend, zodat ik van het sprayen ook heel veel minder zal gaan merken. Jippie!
Het was een heel fijn gesprek, en ik voel me er nu een stuk geruster op dan de vorige keer, hoewel ik nu al wel weet wat me te wachten staat. Maar hopelijk dus deze keer met veel minder paniek :-)
M'n bloeddruk was vanmiddag wel skyhigh: 184 over 96... oeps! Maar volgens de anesthesist kwam dat vast omdat ik een leuke jonge vent tegenover me had zitten. En als hij zijn witte jas uit deed zou die vast wel naar beneden gaan... Hhmm, of juist omhoog? :-D
Ik mag of na een paar uur weer naar huis, of ze houden me een nacht, dat merk ik na afloop pas. Mag ik wel naar huis dan weer 24 uur onder toezicht. En omdat we dat deze keer van tevoren al weten is al geregeld dat Char dan bij mij blijft slapen. De volgende dag nog herstellen. In elk geval gaat natuurlijk het Zoekboek mee, als afleiding tot ik geholpen ga worden, en na afloop tot ik weer naar huis mag ;-)
En dan heb ik even helemaal geen afspraken meer tot woensdag de 10e. Dus van 3 tot 10 oktober wil ik zoveel mogelijk leuke dingen gaan doen! Kom maar op met die plannen!
Agenda:
1 oktober Endo-echoscopie
10 oktober Ergometrie (fietstest 2e x)
18 oktober longarts
woensdag 26 september 2018
De Gouden Pijl
Een paar weken geleden kwamen er een heleboel (een stuk of 60) nieuwe geocaches uit in en rond Emmen. De Gouden Pijl!
Het zijn mysteries: om ze te vinden moet je eerst voor elke cache (= elk vraagteken) een puzzel oplossen, waarmee je de juiste coördinaten krijgt waar ie ligt. Heb je die, dan kun je de cache gaan zoeken en loggen, waardoor het vraagteken in een gele smiley verandert. Uiteindelijk is het resultaat een grote Gouden Pijl van smileys (= gevonden caches) over heel Emmen heen.
Deze kwam uit op een voor mij echt ideale tijd!
Ik ben helemaal niet goed in puzzelen, die sla ik dan ook vaak over. Iemand heeft me zelfs alle oplossingen al aangeboden. Maar... voorlopig doe ik elke puzzel die ik snap helemaal zelf! Dit is zo'n fijne afleiding nu!
Als ik me ff rot voel ga ik puzzelen. En elke dag probeer ik er dan ook één of meerdere te gaan loggen. Dat zorgt ervoor dat ik dan ook elke dag even de deur uit ga, dat ik wat frisse buitenlucht en beweging krijg (heel belangrijk om mijn conditie op peil te houden!).
Helaas zijn er een aantal puzzels die ik al heb opgelost waarbij je een hengel nodig hebt, omdat die hoog in een boom hangen. Ik heb geen hengel, en wil die ook niet, omdat ik door mijn versleten nek toch niet zo lang omhoog kan gaan staren... Maar tot nu toe lukt het me hiermee wel om iedere dag, indien mogelijk, er even lekker op uit te gaan om er eentje of meer te gaan zoeken en vinden!
De loopfiets helpt daarbij ook, ik heb vanmiddag weer een Gouden Pijl gelogd, en eentje er in de buurt (Drenthina), die me eerder veel te ver lopen was, en waar ik nu met de loopfiets met weinig moeite wel naartoe kon gaan :-)
Agenda:
27 september afspraak anesthesist
1 oktober Endo-echoscopie (heel erg naar!)
10 oktober Ergometrie (fietstest 2e x)
18 oktober longarts
maandag 24 september 2018
Mijn huissleutel
 |
| Paars is zoooo helemaal mijn kleur! 😊 |
Morgen moet ik voor een Nucleaire scan (doorbloeding van de longen) naar het ziekenhuis van Hoogeveen toe, en zoonlief brengt me daarheen.
Een paar dagen geleden zei hij dat hij graag ook mijn huissleutel wil, want als er iets is moet ik anders heel Emmen door om je sleutel te krijgen...
Dochter heeft er eentje, en andere oma ook, en zij woont pal achter me.
Zoonlief krijgt er morgen nu dus ook eentje voor zichzelf. Ik zei tegen de schoenmaker dat zoon nu 34 jaar is, en dus oud genoeg om een eigen sleutel te krijgen, lol.
Vanmiddag was ik bij Tante Siet, die altijd ook mijn huissleutel had, voor het geval dat. Ze zei dat sinds ik een nieuw slot moest een poos geleden, zij geen passende sleutel van mij heeft... En het kan soms voorkomen dat dochterlief en andere oma beiden bv in Friesland zijn, bij Beppe ... dus binnenkort nog maar eentje laten maken voor tante Siet!
En wat dan als ik gewoon lekker even helemaal niemand in m'n huisje wil toelaten???
Dan doe ik gewoon simpelz de haakjes erop die schoonzoon voor me maakte, onder en boven aan de binnenkant van de voordeur, nadat er bij mij werd ingebroken in 2012 😋
zondag 23 september 2018
Tijd
De waarneming van tijd, of meer algemeen: de timing van ons
gedrag, is een nog vrijwel onontgonnen gebied in de psychologie. Er
bestaat geen apart zintuig voor het waarnemen van tijd. Tijdsperceptie,
of liever tijdsbeleving, lijkt eerder een afgeleide entiteit te zijn van
onze bewuste ervaring. Tijdsperceptie speelt ook een rol in onze tijdsbeleving:
soms lijkt de tijd zeer snel en soms zeer langzaam te verlopen. Tijdsperceptie heeft soms het karakter van tijdsillusies: zoals bij het waarnemen en beoordelen van de duur, volgorde en gelijktijdigheid van gebeurtenissen.
Dat is bij mij momenteel helemaal zoek. Ik neem het waar, en verbaas me erover.
Ik heb nooit een horloge nodig, als ik naar buiten kijk en bedenk dat het nu ongeveer bv 4 uur 's middags zal zijn, dan klopt dat vrijwel altijd.
Als ik mijn wekker zet dan maakt die me nooit wakker, want ik word altijd, echt altijd! minstens een kwartier voor de wekker afloopt, wakker.
En dat is nu nog steeds zo, maar...
Gisteren realiseerde ik me ineens dat ik afgelopen maandag pas, dus nog geen week geleden, hoorde dat ik longkanker heb. Het voelt als weken geleden!
Donderdagmiddag belde de longarts me op, over de uitslagen van de onderzoeken die ik gehad heb.
Over 2 weken moet ik weer de fietstest van afgelopen woensdag doen.
En ik krijg binnenkort een oproep voor opnieuw een bronchoscopie (Zie: Het vervelendste achter de rug). Die bronchoscopie was dus vrijdag 2 weken geleden, maar dat weet ik alleen door in mijn agenda te kijken, want het lijkt al veel langer!
Heel bevreemdend, want normaal kan ik zoiets altijd exact een plaats geven in de tijd. Nu lijken recente dingen ineens lang geleden, en herinner ik me geen datum of dag meer, terwijl ik dat normaal altijd heel erg goed onthoud.
Eerst aanstaande dinsdag naar Hoogeveen voor een nucleaire scan van mijn longen, daarmee wordt de doorbloeding gemeten. Niets om tegenop te zien. Zoonlief brengt me erheen, ik krijg een injectie met iets radioactiefs en ga dan een half uurtje de scanner in. Niet van te voren nuchter blijven, of iets om tegenop te zien.
De komende de 2 a 3 weken staat er nog geen operatie gepland. Ik wacht nu op een oproep voor de 2e bronchoscopie, plus daar vooraf een afspraak met een anesthesist (dat hoefde de vorige keer niet). Hierbij willen ze kijken naar de lymfeklieren tussen mijn beide longen in.
En een nieuwe afspraak, over ongeveer 2 weken, voor een fietstest. En daarna dan weer wachten op de uitslagen...
Daar tussendoor proberen om zoveel mogelijk te relaxen, leuke dingen doen, bewegen en toch ook mijn rust nemen.
Als ik ontwaak 's ochtends dan dringt elke dag opnieuw ineens tot me door wat er ook weer aan de hand is...
Ik heb afleiding, doe iets leuks, en merk ineens dat mijn handen nogal trillen, ik laat dingen vallen... oh ja...
Maar ik blijf positief en wil er niet teveel in opgaan, tussen de onderzoeken enz door. Zoals ik eigenlijk altijd al doe: leven in het nu, geen zorgen voor morgen, enz. ;-)
Dat is bij mij momenteel helemaal zoek. Ik neem het waar, en verbaas me erover.
Ik heb nooit een horloge nodig, als ik naar buiten kijk en bedenk dat het nu ongeveer bv 4 uur 's middags zal zijn, dan klopt dat vrijwel altijd.
Als ik mijn wekker zet dan maakt die me nooit wakker, want ik word altijd, echt altijd! minstens een kwartier voor de wekker afloopt, wakker.
En dat is nu nog steeds zo, maar...
Gisteren realiseerde ik me ineens dat ik afgelopen maandag pas, dus nog geen week geleden, hoorde dat ik longkanker heb. Het voelt als weken geleden!
Donderdagmiddag belde de longarts me op, over de uitslagen van de onderzoeken die ik gehad heb.
Over 2 weken moet ik weer de fietstest van afgelopen woensdag doen.
En ik krijg binnenkort een oproep voor opnieuw een bronchoscopie (Zie: Het vervelendste achter de rug). Die bronchoscopie was dus vrijdag 2 weken geleden, maar dat weet ik alleen door in mijn agenda te kijken, want het lijkt al veel langer!
Heel bevreemdend, want normaal kan ik zoiets altijd exact een plaats geven in de tijd. Nu lijken recente dingen ineens lang geleden, en herinner ik me geen datum of dag meer, terwijl ik dat normaal altijd heel erg goed onthoud.
Eerst aanstaande dinsdag naar Hoogeveen voor een nucleaire scan van mijn longen, daarmee wordt de doorbloeding gemeten. Niets om tegenop te zien. Zoonlief brengt me erheen, ik krijg een injectie met iets radioactiefs en ga dan een half uurtje de scanner in. Niet van te voren nuchter blijven, of iets om tegenop te zien.
De komende de 2 a 3 weken staat er nog geen operatie gepland. Ik wacht nu op een oproep voor de 2e bronchoscopie, plus daar vooraf een afspraak met een anesthesist (dat hoefde de vorige keer niet). Hierbij willen ze kijken naar de lymfeklieren tussen mijn beide longen in.
En een nieuwe afspraak, over ongeveer 2 weken, voor een fietstest. En daarna dan weer wachten op de uitslagen...
Daar tussendoor proberen om zoveel mogelijk te relaxen, leuke dingen doen, bewegen en toch ook mijn rust nemen.
Als ik ontwaak 's ochtends dan dringt elke dag opnieuw ineens tot me door wat er ook weer aan de hand is...
Ik heb afleiding, doe iets leuks, en merk ineens dat mijn handen nogal trillen, ik laat dingen vallen... oh ja...
Maar ik blijf positief en wil er niet teveel in opgaan, tussen de onderzoeken enz door. Zoals ik eigenlijk altijd al doe: leven in het nu, geen zorgen voor morgen, enz. ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)